– Co by tam było? – Ludzie, którzy nie muszą niczego odgrywać. – Czyli eksponaty rzadkie. – Coraz rzadsze, dlatego warto je pokazać.

– Dostałem podwyżkę. – Super. Cieszysz się? – Tak, w końcu odetchnę. – To dobrze. Tego właśnie człowiek chce od pieniędzy.

– Masz plan na życie? – Mam kierunek. – Jaki? – Żeby nie robić z życia projektu.

– On się nie wychyla. – Ale robi robotę. – To wystarczy? – Częściej niż myślisz.

– Trzeba mieć ambicję. – Mam. – Jaką? – Żeby żyć spokojnie. – To mało. – Wcale nie.

– Jak w pracy? – Różnie. – To jedz. – Dzięki. – Od tego jest obiad.

– Ja ludzi czytam w pięć minut. – I co potem? – Już wiem, kto jest jaki. – A oni wiedzą, jaki ty jesteś?

– Gdzie jedziesz? – Nigdzie daleko. – Czemu? – Bo chcę odpocząć, nie imponować.

– Trzeba budować relacje. – Z kim? – Z ludźmi, którzy mogą się przydać. – To nie relacje.

– Wczoraj mówiłeś coś innego. – Tak. – I co teraz? – Zmieniłem zdanie. – To rzadkie. – Raczej normalne, tylko niewygodne.

– Potrzebujesz pomocy? – Trochę. – To powiedz konkretnie. – Przyjedź jutro. – Będę.

– Kupiłem nowy samochód. – Gratuluję. – W końcu coś na poziomie. – A wcześniej czym jeździłeś? – Też autem.

– Coś zamilkłeś. – Myślę. – Rzadko spotykane. – Cisza też jest częścią rozmowy.

– Jakie są pana oczekiwania finansowe? – Takie, żeby nie myśleć o nich codziennie. – To dość ogólne. – W pracy też nie wszystko musi być spektaklem.

– Wiesz w ogóle, kim ja jestem? – Nie. – Naprawdę? – Naprawdę. I jakoś oboje przeżyliśmy.

– On się jakoś nie reklamuje. – Nie musi. – Skąd ma klientów? – Z tego, że robi dobrze.

– A ile teraz bierzesz? – Tyle, ile potrzebuję mówić księgowej. – Tajemniczy jesteś. – Raczej nieskory do robienia z pieniędzy charakteru.

– Udało mi się. – Gratuluję. – Naprawdę się cieszysz? – Tak. Nie wszystko musi we mnie uruchamiać porównanie.

– Zjesz rosół? – Mogę, ale ogórkową też chętnie zjem. – To jeszcze jesteś po naszej stronie.

– To przeze mnie. – Serio? – Tak. Zawaliłem. – Rzadko to słyszę. – Ja też, dlatego mówię od razu.